Matthijs Mali

ux architect, activator, pragmatic.

I love well designed products

← back to writings

Braaiend ten onder

in: Travel - 26 March 2010

Braai, het Zuid Afrikaanse woord voor een goed barbecue feest. Iedereen neemt zelf zijn drinken of vlees mee, op de braai wordt passende muziek aangezet (lounge, jazz, house dat soort muziek), er wordt een braaimaster aangewezen en de braai is begonnen. Nou had ik de mazzel om op woensdag al te gaan braaien bij mensen thuis die we hadden ontmoet. Heerlijk vlees gehad, er waren zelfs struisvogelbiefstukjes beschikbaar (niet gehad helaas). Na een dag hard werken op de daarop volgende donderdag besloten we met de mannen om ook maar te gaan braaien. Gerjohn en Stefan stelden hun nieuwe onderkomen (ca. 500 meter bij ons appartement vandaan) beschikbaar. Wederom waren alle ingrediënten voor een goede braai aanwezig. De dag daarna had ik met Wouter afgesproken, een klasgenoot die op dit moment ook stage loopt in Kaapstad. Drie maal raaien wat daar op de planning stond… Juist een braai! Via de supermarkt richting zijn huis in Gardens gegaan (een wijk in Kaapstad, meer tegen de Tafelberg aan), een welverdiend biertje opengetrokken en lekker bijgepraat over onze stages.

Die vrijdagavond hadden we een verjaardagsfeest van Melissa in de Cubana, een tent op loopafstand vanaf ons huis. Samen met Stefan liep ik richting die tent. Daar aangekomen waren we aangenaam verrast, een leuk ingerichte tent welke overdag dienst doet als restaurant. Daar hebben we ons een goede avond vermaakt, het was erg gezellig en ik besloot rond 4 uur om samen met Marien richting huis te gaan. Onderweg waren we nog even aan het napraten, ik belde nog even met Gerjohn en Stefan of ze veilig waren thuisgekomen. Allemaal prima.

Marien moest erg nodig plassen en dus pakte hij een mooi plekje waar dat even kon. Er kwamen plots twee jongens op ons aflopen, “Yo Bru, howzit!?”. De standaard vraag die elke man hier op zich afgevuurd krijgt. Ik maakte een kort praatje met ze, vroeg wat ze hadden gedaan. “Nothing, walkin on the streets mon.”… Hmm… in mijn hoofd begon direct iets te spoken, waarom zou iemand ten slotte de hele avond op straat gaan hangen… Ze vroegen om sigaretten, ik gaf aan dat ze even op Marien moesten wachten. Hij had namelijk nog wel wat sigaretten over en we zijn ook niet te beroerd om die te delen. Kort daarna begonnen ze te vragen om geld. We vertelden ze dat we niets meer op zak hadden omdat we daar net al onze drankjes van hadden betaald. De dichtbij zijnde jongen kwam dichterbij en hij keek wanhopig uit zijn ogen. Hij greep met zijn rechterhand naar mijn broekzak.. “Give me your money man!”, geschrokken greep ik naar mijn broekzak en duwde zijn hand weg. Ik pakte met mijn hand de huissleutels uit mijn zak en pakte tegelijkertijd het laatste beetje kleingeld dat ik nog had. Ik gaf het aan hem.. Direct ging er nog een hand naar mijn broekzak, hij graaide de laatste twee stuks briefgeld uit mijn zak (50 Rand en 10 Rand, bij elkaar 6 Euro), ik probeerde hem weg te duwen maar de jongen die achter hem stond bewoog zijn hand snel in een van zijn binnenzakken van zn jas. De adrenaline gierde door mn lijf heen.. Fuck dacht ik… “Die gast pakt een mes of wat dan ook!!” Ik riep: “Marien!”, hij stond verderop in de straat en werd door een derde jongen beroofd. Het was voorbereid, afleidingsmanoeuvres…

Ik voelde weer een hand in mijn zak, daar ging mn telefoon. Ze renden weg, we konden niets doen. Ik schreeuwde ze nog na “Please!! Give me my SIM card back!”.. Het mocht niet baten, ze renden de hoek om en weg waren ze. Vijf minuten naar huis toe lopen vanaf de Cubana. Ik heb me zelden zo vreemd gevoeld. Thuis aangekomen zaten we geruisloos op de bank. Ik kon het maar niet begrijpen hoe we zo ontiegelijk dom en naïef konden zijn. Overdag heerst er in de stad een soort schijnveiligheid, continu moet je op je spullen letten. ’s Avonds nemen de straatbendes alles over. Veiligheid is er niet meer. Volgende keer met de taxi.

De rest van het weekend hebben we vrij weinig gedaan, ik heb er een heel vreemd dubbel gevoel aan over gehouden.

De wereld is oneerlijk.

Maandag

Daar sta ik dan, middenin wat volgens verhalen de slechtste community van Zuid Afrika is; Hanover Park, een buitenwijk op ongeveer 20 minuten rijden van het centrum van Kaapstad. Het sportveld waar we zijn aangekomen wordt aan een kant geflankeerd door een ringweg aan de andere kant staat een grote kantine met daaronder kleedkamers – beiden zo goed als ongebruikt – aan de andere kanten staan flats. Flats van drie verdiepingen hoog waar de bewoners waarschijnlijk in kamertjes van vier bij vier zitten met hun hele gezin. Ik krijg te horen dat deze flats in handen zijn van drugsbendes. Geweld (al dan niet seksueel) is hier aan de orde van de dag…

Uit het SCORE busje komen spandoeken tevoorschijn die we aan de omheining van het terrein vast kunnen maken. Met tie-wraps  bind ik ze stevig vast aan de betonnen hekken. Achter de hekken ligt een groot braak liggend terrein, er zijn jongetjes bezig met iets. Ze graven iets op, of steken iets in de fik. Er lopen zwerfhonden rond. Na wat trekken en sjorren hangen de spandoeken op hun plaats. Ik loop terug naar het busje om de rest van de spandoeken op te gaan hangen.

Er loopt een jongetje met B (eigenlijk Claire, haar bijnaam is “B”) mee, hij is continu foto’s aan het maken met de camera van haar. Ik kan even niet plaatsen wie hij precies is, B vertelt mij dat hij gisteren is gevonden in een van de flats. Hij zat vastgebonden op een stoel en is op zijn benen, buik en armen stukgeslagen met een riem of zweep. Ik wordt er – en ben er nog steeds – stil van.

De laatste tijd heb ik trouwens niet heel veel foto’s meer geschoten. Voor het komende weekend staat Robben Eiland en een bezoek aan Mzoli’s in de planning. Foto’s volgen zeker weten weer!

- matthijsmali.nl