Matthijs Mali

ux architect, activator, pragmatic.

I love well designed products

← back to writings

Linksdraaiende rotondes

in: Travel - 16 March 2010

Dit verhaal is van vorige week, van vrijdag 5 maart tot zondag 7 maart.

Een Weekend weg!

We hebben de vrijdag vrij gekregen na een week hard en tot laat in de avond doorzwoegen. Samen met Gerjohn en Marien hebben we gewerkt aan een fundraising project voor SCORE. Brian Kerby, de managing director van Adidas Zuid Afrika gaat meedoen aan een triatlon. Voor elke kilometer die hij zwemmend, rennend of fietsend aflegt kunnen mensen hem sponsoren. Het uiteindelijke doel is 324.000 Rand (+/- 32.400 Euro) op te halen om een sport faciliteit in een community te kunnen bouwen.

De website is overigens te vinden op: www.ironbrian.org, ik ben voornamelijk verantwoordelijk voor het ontwerp van de website.

Maargoed, we hadden de vrijdag dus vrijgekregen en direct bij Hertz twee auto gehuurd. Een mooie splinternieuwe Kia Picanto (10.000 km op de teller) met het stuur uiteraard aan de rechterkant. Samen met Gerjohn (de andere chauffeur voor het weekend) hebben we de auto geïnspecteerd, thuis de spullen opgehaald en zijn we vertrokken richting Kaap de Goede Hoop. De eerste paar kilometers op de weg waren toch wel erg wennen, ik was continu aan het nadenken over hoe het in Nederland ook alweer ging. Met regelmaat ging ook de ruitenwisser aan, de richtingaanwijzer zit namelijk ook aan de andere kant. Ook pakte ik zo nu en dan de handsteun in de deur vast, om vervolgens de vorm te herkennen. Mijn hersenen begrepen toen dat ik niet de versnellingspook vast had. Andere hand maar weer doen dus.

Het begin van de toch was vrij bewolkt, best jammer aangezien we lang hadden uitgekeken naar het weekend. Na een aantal bochtige kustweggetjes hebben we onszelf toch los kunnen rijden van de bewolking. Een prachtige blauwe oceaan lag aan onze voeten, op de achtergrond draaide de cd van Goldfish en met een arm uit het raam was het een bijzonder lekker ritje.

Onderweg zagen we al een aantal keer een bordje staan langs de kant van de weg; “Baboons are dangerous WILD animals, do not feed them!”. Na de eerste paar keer keken we vol enthousiasme om ons heen, maar nergens konden we de bavianen ontdekken. Maar op een gegeven moment reden we door een gebied met iets meer bomen en jawel hoor, daar zaten de rood gebilde apen langs de kant van de weg. Auto’s remden wat af en we besloten de auto maar even in de berm te parkeren om wat leuke kiekjes van de bavianen te maken. De raampjes van de auto waar Gerjohn, Karel, Stefan en Marien in zaten stonden nog helemaal open. Dat werd gauw gespot door een van de grotere apen en die stond al snel voor het raam te bedelen. De auto van de jongens schudde heen en weer want ze wisten niet hoe snel ze de raampjes dicht moesten doen.

Erg gaaf om die beesten van zo dichtbij te kunnen zien, ook dat ze daar gewoon rondlopen. Toen we verder reden kwamen we na een meter of 500 langs allerlei kraampjes met craftmanship, ik vroeg me toch even af hoe ze de apen op een afstand hielden daar…

Uiteindelijk kwamen we aan bij het officiële entreepoortje van het Cape of Good Hope National Park, bovenop deze betonnen ingang zaten bavianen hoopvol  te wachten op mensen waar voedsel te halen was. We reden het park in om bijna direct weer te stoppen voor wat mooie kiekjes, wederom een fantastische blauwe oceaan met gigantische bergen die zo uit de zee leken te zijn gekropen. Kijkend naar het binnenland was het toch wel een heel apart landschap, weinig tot geen bomen. Veel losse rotsblokken en af en toe een puntig heuveltje met hier en daar een verdwaalde baviaan. Soms leek het wel een Nederlands duinlandschap. Totdat je de andere kant op keek, recht tegen de bergen op.

Bij een opvallend mooi baaitje zijn we toen maar weer even gestopt, Gerjohn was alweer wat doorgereden. We liepen de auto uit en verbaasden ons weer over het water, een zilte zeelucht kwam ons tegemoet en het enige wat we echt hoorden waren de golven, wat vogeltjes en de wind. Heerlijk. Na een klein stukje lopen richting zee hoorden we ineens iets ritselen in de struikjes. Dafne maakte er snel een foto van, het bleek een kleine schildpad te zijn die een veiliger heenkomen zocht.

We reden weer verder richting ons uiteindelijke doel, het puntje van het schiereiland. Er stonden veel auto’s geparkeerd en er bij het bekende bordje stonden al de nodige japanners foto’s te maken. Toch wel jammer, doet toch wel iets af aan de authenticiteit van de plek. Uiteindelijk toch maar even de verplichte foto’s gemaakt en we hadden (ondanks de flinke rij voor het bord) zelfs nog tijd voor een groepsfoto. Lekker even een broodje gegeten en toen verder gereden naar het uitzichtpunt.

Nog meer auto’s stonden hier geparkeerd, er ging een busje om de 5 minuten de heuvel omhoog en kwam daarna weer naar beneden met een lading mensen. Gelukkig was er ook een wandelpad en konden we onszelf omhoog werken. Erg gaaf om zo hoog en zo zuidelijk te staan. We werden beloond met een werkelijk fenomenaal uitzicht. Bovenop stond een vuurtoren die al snel weer buiten werking was gesteld, hij lag namelijk te hoog en het was vaak zodanig bewolkt dat het licht niet zichtbaar was. Uiteindelijk is er een nieuwe vuurtoren gemaakt die een stuk lager stond. Interessant verhaal J

We zijn weer naar beneden gelopen en verder gereden richting Betty’s Bay, een klein dorpje (volgens mijn reisgids extreem saai en dat was het ook wel) met pinguïns! We reden naar de lodge met behulp van het navigatiesysteem van Karel (verder niet gebruikt!). Een fantastische surfers lodge. We werden direct rondgeleid, liepen de lodge door. In de boventuin was een klein zwembadje wat prima voldoet voor een ochtendduik. Direct daarachter stonden twee houten

In de avond zijn we uit eten geweest bij een lokaal vis restaurant, heerlijke calamari gehad. Wel redelijk aan de prijs, maargoed dan heb je ook wat.

Toen we terugreden naar de lodge viel het ons al op, de gehele sterrenhemel lag open. We hebben heerlijk vanaf het balkon sterren gekeken. Werkelijk fantastisch om dat weer eens zo te kunnen zien, dat zijn toch dingen die in Nederland (tenzij de stroom er overal uit klapt) niet meer gebeuren. Ik kon de Melkweg helder zien. De laatste keer dat ik het zo mooi heb gezien was in Pakistan, Chilas volgens mij (HP, dat weet je vast nog wel).

Richting Kaap Agulhas

Na een heerlijke nachtrust in de houten blokhut zijn we opgestaan. Ik heb direct even een lekkere duik genomen in het zwembad. Toch wel heerlijk om dat zo naast je bed te hebben liggen. Vanuit het zwembad direct even een douche genomen. Nog even gelezen op het balkon en toen zijn we de auto weer ingestapt, richting de supermarkt gereden en een ontbijt gehaald.

Lekkere broodjes, een pie (bladerdeeg met vlees en saus, een soort worstenbroodje), samoosas en wat bananen. Vandaag rijden we richting Kaap Aghulas, het zuidelijkste puntje van het Afrikaanse continent. Ook weer typisch zo’n plek waar je geweest moet zijn. Eerst nog even richting de pinguïns, toen we daar gisteren namelijk langsreden was het gesloten en konden we maar drie pinguïns zien waggelen. Lekker het ontbijt mee genomen en in de baai met de pinguins min of meer om ons heen, genoten van het ontbijtje.

Na een kleine anderhalf uur zijn we verder gereden, Gerjohn en ik hadden de kaart al even doorgenomen en we wisten dat ons pad onverharde wegen zou gaan kruisen. Hopend dat onze kleine Picantootjes het uit zouden gaan houden. Voordat het zo ver was reden we eerst nog over wegen met prachtige vergezichten, we gingen heuvel op en zagen de weg recht vooruit voor ons uitrollen. Minstens 10km aan een stuk rechtdoor. Fantastisch en heel filmisch.

De eerste afslag richting de zandweggetjes kwam dichterbij en voor we het wisten sloegen we linksaf en waren we aan het hobbelen. Gerjohn reed voor ons, dus enige afstand houden was wel nodig om niet in een gigantische stofwolk terecht te komen. Onderweg zagen we nog wat wild; struisvogels, pokakoes (door ons zo genoemd, eigenlijk zijn het Guinea Fowls) en een verdwaalde ezel. Geen Big Five, maar wel genoeg vermaak voor ons.

Na een lange rit over de zandweggetjes kwamen we uit in Agulhas. Een laagbouw dorpje met vrijstaande huizen, Amerikaanse oprijlaantjes, een supermarkt, veel restaurantjes en natuurlijk uitzicht op zee. De lodge was wederom fantastisch, een grote braaiplaats in het midden van het lounge gedeelte. De kamer waar we in zouden gaan overnachten zag er goed uit, de bedden waren wel ietwat hoog. Gelukkig werd dat goed gemaakt doordat we wéér een zwembad voor onze kamerdeur hadden liggen. Wat is het Zuid Afrikaanse Lodge leven toch zwaar…

We besloten te gaan braaien, zijn even richting de supermarkt gelopen om een lading vlees op te halen en heb samen met Gerjohn in de keuken het vlees gemarineerd. Onder het genot van een biertje hebben we lekker nagepraat over de afgelopen twee dagen en zijn we begonnen aan het eten. In de lodge spraken we allerlei mensen, er was een groep Italianen die met een busje van Europa naar Zuid Afrika waren gereden, wat windsurfers en een jongen uit Engeland. Hij was van de Noordkapp in Noorwegen naar Kaap Agulhas…. gefietst! We hebben zijn verhalen en avonturen toen aangehoord en het begon bij mij ook wel te kriebelen. Wat een avontuur was dat geweest zeg! Yentl had hem een lift naar Kaapstad aangeboden, hij zou vanaf daar namelijk weer terugvliegen naar Engeland.

Aan het eind van de avond werd er nog een potje pool gespeeld, maar toen mijn kwaliteiten daarin ook begonnen in te kakken besloot ik maar naar bed toe te gaan. Morgen tenslotte weer een lange dag rijden.

De Zuid Afrikaanse wijnstreek

Weer heerlijk geslapen, gelukkig niet de hoge hoogslaper (ja, er bestaan ook lage hoogslapers) uitgevallen. Lekker even onder de douche gesprongen, aangekleed en de auto ingestapt. We zouden richting het zuidelijkste puntje gaan rijden, wat ongeveer 5 minuten van de lodge vandaan is.

Eerst nog even langs de supermarkt om ontbijt in te slaan. Weer lekkere broodjes gekocht, wat snoep voor de weg terug naar Kaapstad en een paar bananen. We stapten de auto weer in en reden verder. Het zuidelijkste puntje had iets aparts, het was niet bijzonder mooi ofzo. Toch had het iets, de manier waarop het water tegen de rotsen aansloeg, misschien was het wel het beeld wat er stond of was het dat we precies een maand weg waren uit Nederland? In ieder geval kan ik zeggen dat ik op het zuidelijkste puntje van het Afrikaanse continent heb ontbeten. Hartstikke prima!

De weg terug richting Kaapstad leidde ons door de binnenlanden van de West Kaap, wederom erg mooie wegen met prachtige vergezichten. Onderweg zijn we vaak gestopt om foto’s te maken. Soms deed het Frans aan, dan weer Italiaans en soms had het zelfs wat weg van de Oostenrijkse Alpen. Erg mooi om daar te mogen rijden.

We hadden met de auto van Gerjohn weer afgesproken in Villiersdorp, een wijndorp. Vanuit de bergen reden we naar beneden, langs de wijnranken reden we het dorp in. Toch weer die Franse uitstraling die hier terug kwam. Een schattig uitziend dorpje waar we even een broodje hebben gegeten en wat hebben gedronken.

De Zuid Afrikaanse is erg mooi om te zien, dorpen / steden als Franschhoek en Stellenbosch liggen spectaculair tussen de bergen in en hebben vaak een aantal oud koloniale huizen in het centrum staan.

Uiteindelijk kwamen we na een lange rit weer aan in Kaapstad. Het was heerlijk om eens in een auto te rijden, om links aan te houden en het fantastische wegennet hier te mogen verkennen. Een heerlijk weekend gehad!

(dit was 1 van de verhalen die ik heb uitgetikt, er liggen er nog twee op de plank)

- matthijsmali.nl