Matthijs Mali

ux architect, activator, pragmatic.

I love well designed products

← back to writings

Stress, Vliegen en Landen

in: Travel - 10 February 2010

Daar stonden we dan op Schiphol, lekker nog even een broodje gegeten en bijgekomen van de stress. Want wat een gedoe was dat zeg, netjes om 8 uur stond ik naast mijn bed om te vertrekken. Een broodje gegeten en even wat gedronken, ik merkte al dat ik wat meer last begon te krijgen van het dit-is-toch-echt-de-vertrekdag-syndroom. We reden de snelweg op en na een paar kilometer begon het verkeer langzamer te rijden… Uiteindelijk stonden we stil voor de afrit bij Kootwijk. Achter de auto kwam al een ambulance via de vluchtstrook aan scheuren en er kwamen twee sleepautos langs, een flink ongeluk waarschijnlijk dus.

Uiteindelijk hebben we dik een uur in de file gestaan, ik voelde de bui al hangen dat ik de vlucht zou missen dus had Michael al even wakker gebeld (nog sorry daarvoor :P). We hadden afgesproken dat hij me op zou pikken bij een randje snelweg waar hij met gemak even kon stoppen. Ik zou samen met Vera mijn koffer en tas verplaatsen en Michael zou ons via Ede naar Schiphol toe brengen. Toen hij echt aankwam begon het letterlijk net weer te rijden. Ik hem bellen en gezegd dat wij gewoon via de A1 door zouden gaan richting Schiphol. Michael besloot toen maar direct mee te rijden om mij ook even uit te kunnen zwaaien.

Onderweg leek het verder wel een mobiele servicedienst, ik werd plat gesmst door Evelien, Janneke en mam om te vragen of we alweer in beweging waren gekomen. Dat hoort ook lekker bij de spanning natuurlijk. Uiteindelijk goed aangekomen op Schiphol en afscheid genomen van Vera, de meegekomen familie en Michael. Al zwaaiend door de paspoortcontrole en toen met Marien, Dafne, Yentl, Gerjohn en Karel afgesproken. We hebben lekker bij de gate gewacht en zijn toen aan de vlucht richting Cairo begonnen.

Deze verliep voorspoedig, we kwamen zonder vertraging aan in Cairo. Direct voelden we de warmte en voelde ik een loopneus opkomen (waar ik nu, 3 dagen later, nog last van heb), de airco loeide daar gigantisch hard namelijk. We zijn toen bij een Burger King gaan zitten en hebben lekker een patatje met ketchup en een hamburger weggewerkt. Dat viel zwaar maar goed op de maag, waar verder alleen nog maar vliegtuigvoer in terecht was gekomen. Vliegtuigvoer is voor degene die daar onbekend mee zijn een soort van maaltijd met voorverpakte broodjes, beleg, peper, zout, servetjes, bestek en een rijst/pasta maaltijd met wat rundvlees of kip. Op zich prima te eten, maar geen stomach filler…

Op Cairo Intl Airport liepen trouwens bijna geen vrouwen rond, niet zo vreemd natuurlijk gezien de Islamitische cultuur. Maar toch wel apart, zeker voor Dafne en Yentl. Die werden door ongeveer elke sjeik aangestaard. Erg grappig was wel dat Marien en ik op een gegeven moment een bord zagen hangen, in een van de lange gangen. Beiden lazen wij “Player area”, we stelden ons al helemaal voor hoe alle mannetjes daar keihard de player zouden uithangen met een grote Cane en een bontjas.  Uiteraard viel dat hard tegen, het was namelijk een “PRayer area”, een hele andere manier van bezinning dus!

De vlucht naar Johannesburg was lang.. Heel erg lang, vooral omdat ik maar niet in slaap kon komen. Gelukkig werden we tijdens de vlucht door de piloten (?) voorzien van een entertainment pakketje. Daarin zat:

–       Twee sokken

–       Een koptelefoon (kleine oortjes, vuilniszak kwaliteit)

–       Tandenborstel doe-het-zelf pakketje (incl. Toothpaste)

–       Sleutelhanger achtig ding

–       Elastiekje (1 x)

–       Multifunctionele ooglap

Dafne, Marien en ik besloten daar, bij gebrek aan slaapmogelijkheden, maar lekker mee te gaan knutselen. Uiteindelijk hebben we een geluidsslang opgeleverd, een zorro masker en diverse outfits waar de Turtles trots op zouden zijn. Ondertussen zaten Karel en Yentl een aantal stoelen verderop in het midden gedeelte van het vliegtuig. Waar wij ieder minstens twee stoelen tot onze beschikking hadden (Gerjohn ook, hij zat echter een paar stoelen achter ons in een andere “coupe”), zaten zij in het midden van een vierzits bank met een televisie pal voor hun ogen waar de hele vlucht (8 uur lang!!) ruis op te zien was, met af en toe een multidimensionale witte lijn die over het beeld sprong. Wel ontiegelijk rot voor hun dat ze zo hun vlucht hebben moeten doorbrengen, hoewel ze uiteindelijk aangaven er niet zo heel veel last van gehad te hebben. De beperkte zit/lig ruimte was meer een probleem.

Rond een uur of 5 begon de zon op te komen, een fantastisch kleurenspektakel waar ik mijn raamluikje lekker voor open had gezet. Heerlijk uit het raam zitten turen naar de wolken, sterren, maan, kleuren en de zon die langzaam opkwam.

Na een nacht zonder echte rust kwamen we aan in Johannesburg, we mochten de echt frisse lucht in. Lekker om dat eindelijk te kunnen inademen in plaats van die vieze airco lucht. In de terminal werden we direct door allerlei mensen in oranje en gele hesjes aangesproken waar we heen moesten, allemaal wouden ze helpen onze koffers te dragen en naar de juiste plek te brengen. Gelukkig was er een lift om ons naar de tweede verdieping te brengen waar we konden inchecken.

Toen we in het vliegtuig zaten werd door de piloten verteld dat we wat turbulentie konden verwachten, gelukkig viel dat tijdens de vlucht wel mee. De keren dat ik heb gevlogen (4x) heb ik het erger mee gemaakt. Prettige vlucht gehad dus. We werden bediend door een aantal stewards, waaronder een man die continu glimlachte, fantastisch dat die man zo ontiegelijk veel lol had in zijn werk. Het eten was wederom wat matig en ik kreeg ook weinig weg gezien de lange vlucht en de weinige slaap. Vanuit het vliegtuig zagen we de bergen rondom Kaapstad al aankomen en we hadden een rustige landing.

We werden opgepikt door Nelly, met een omhelzing en een zoen op de wang hartelijk ontvangen. Onze eerste aanraking met de lokale vriendelijke en open cultuur. Ze begeleidde ons naar de “Boogie Bus”, een gedecoreerd busje wat heel erg Jamaicaans aan deed. We werden naar de logde gebracht. Zie deze link voor meer informatie: Deco Lodge. In de avond hebben we nog even nageborreld en zijn toen lekker naar bed toe gegaan. Eindelijk in Zuid Afrika, een heel goed gevoel en ik voel me eigenlijk direct al thuis.

- matthijsmali.nl